Love

10 ปีแล้วสินะ ที่เรารู้จักกัน
8 ปีแล้วสินะ ที่บอกรักเธอไป แต่โดนปฏิเสธกลับมา
6 ปีแล้วสินะ ที่เราเริ่มต้นทำงาน ทำให้ไม่ค่อยได้เจอกัน
4 ปีแล้วสินะ ที่จู่ๆ เธอก็เข้ามาหา ทั้งที่เธอเคยเป็นฝ่ายเดินจากไปก่อน
2 ปีแล้วสินะ ที่เธอเคยพูดประโยคนึงออกมา

"เราคิดกับเธอมากกว่าเพื่อนนะ แต่เราคงเป็นแฟนกันไม่ได้ เพราะเราไม่อยากจะมีแฟน"

แล้วตกลงตูอยู่ในฐานะอะไรล่ะฟ่ะ แฟนก็ไม่ใช่ เพื่อนก็ไม่เชิง

มากกว่า "เพื่อน"?? แต่ไม่ใช่ "แฟน"....... เป็น "กิ๊ก" เหรอ แต่เราโสดกันทั้งคู่นะ จะใช้คำว่า "กิ๊ก" ได้เหรอ

เธอมักจะเป็นฝ่ายโทรมาคุยเสมอ ยามเธอเหงา หรือว่าขับรถอยู่ ชวนคุยเรื่องนู่นเรื่องนี้ คุยกันเป็นชั่วโมงๆ

วันหยุด เธอก็จะชวนไปกินข้าว ไปนู่นไปนี่กัน ถึงขนาดขับรถมารับเลยก็ตาม

เคยพูดกับเธอทั้งแบบตรงๆ และแบบเล่นๆไปว่า "เราคบกันเป็นแฟนกันไหม" เธอก็ได้แต่ยิ้ม และก็ตอบกลับมาทีเล่นทีจริงทุกครั้งว่า "ยังไม่เลิกชอบเราอีกเหรอ เราน่ะน่าเบื่อออก มีผู้หญิงคนอื่นที่น่าสนใจกว่าเราเยอะเลยนะ" แล้วก็หัวเราะ

ไม่เข้าใจเฟ้ย

แต่ช่างเถอะ ยังไงตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากมายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อยู่อย่างนี้ต่อไปก็ดี ตอนนี้ก็แค่งงกับการกระทำและคำพูดของเธอก็เท่านั้นเอง

ชักเหนื่อยกับการไล่ตามเธอ ตอนนี้ก็ขอพักก่อนดีกว่า

เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราอยากจะเห็นหน้าตลอดเวลา
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรามีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้ ได้คุย ได้เล่น ได้เที่ยว ได้สนุกไปด้วยกัน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างหลัง
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรารู้สึกดีๆ ด้วย
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่ใจนึงอยากให้เราเป็นมากกว่าเพื่อน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่ซื้อของ
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่นั่งรถกลับบ้าน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราอยากกอดไว้ทั้งคืน

เราต่างก็สนุกและมีความสุขด้วยกัน...








แต่แล้วเราก็ไม่ได้คบกัน ไม่ได้เป็นมากกว่าคนรู้จักกัน ความสัมพันธ์ของเราจบลงโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่มีอะไรบอกได้เลยว่าเป็นเหตุที่ทำให้เราเลิกกัน

เธอกลายเป็นเพียงคนที่หยุดแวะเอาความรู้สึกดีๆ (ที่นานๆ สักครั้งที่จะได้เจอ) มามอบให้

ชื่อเธอใน MSN ผมก็ไม่ได้ลบ แต่ไม่ได้คุย ไม่ได้ทัก ส่วนเธอจะลบผมไปแล้วหรือยัง ผมเองก็ไม่ได้สนใจ

ทุกวันนี้ยังนั่งถามตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง ว่าทำไมเราไม่คบกัน เพราะอะไรเราถึงไม่ได้รักกัน และทำไมเราถึงตัดสินใจเลือกเดินคนละทางกัน โดยที่ต่างก็บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร

ใครถามก็ตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร เราถึงไม่ได้คบกัน

หรือเพราะบ้านเราไกลกัน
หรือเพราะที่ทำงานเราไกลกัน
หรือเพราะผมต้องเริ่มเรียน
หรือเพราะผมไม่มีเวลาพาไปเที่ยวไกลๆ
หรือเพราะผมดีเกินไป... (แหะๆ ขอนิดนึง)

ผมไม่จะถามถึงเหตุผลของเธอ... ถึงแม้ในใจมันเรียกร้องที่อยากจะรู้ก็ตาม
ผมเชื่อว่า เราต่างคนต่างมีเหตุผลที่จะต้องไป
เธอย่อมมีเหตุผลของเธอ และผมก็มีเหตุผลของผม


แปลกดีนะที่ผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย เพียงแค่รู้สึกเสียดายและเหลือความสงสัยทิ้งไว้ในใจเท่านั้น


ความรู้สึกของผมในตอนนั้นคงจะยังไม่ถึงขั้นที่จะใช้คำว่า "รัก" เหมือนกับที่เคยเจอมา
มีเพียงแต่ความรู้สึกดีๆ ที่พัดผ่านมา กลายเป็นส่วนนึงของประสบการณ์ชีวิตที่ควรค่าแก่การจดจำและนำไปแก้ไข


ขอบคุณที่เข้ามาช่วยทให้ชีวิตสนใสขึ้น
ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้
ขอบคุณความห่วงใยที่คอยโทรหากัน
ขอบคุณความไว้ใจที่ยอมไปเที่ยวกับผม
ขอบคุณ...




เคยเหมือนผมบ้างไหม...



ไม่น่าใช่รัก - บอย/ว่าน/โจ AF2





ปล. หนูผึ้งและหนูรุ่ง รู้แล้วสักวันจะต้องเจอ กรุณาเก็บไว้เป็นความลับนะเฟ้ย ตรูก็อายเป็น