เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราอยากจะเห็นหน้าตลอดเวลา
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรามีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้ ได้คุย ได้เล่น ได้เที่ยว ได้สนุกไปด้วยกัน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างหลัง
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรารู้สึกดีๆ ด้วย
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่ใจนึงอยากให้เราเป็นมากกว่าเพื่อน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่ซื้อของ
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่นั่งรถกลับบ้าน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราอยากกอดไว้ทั้งคืน
เราต่างก็สนุกและมีความสุขด้วยกัน...
แต่แล้วเราก็ไม่ได้คบกัน ไม่ได้เป็นมากกว่าคนรู้จักกัน ความสัมพันธ์ของเราจบลงโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่มีอะไรบอกได้เลยว่าเป็นเหตุที่ทำให้เราเลิกกัน
เธอกลายเป็นเพียงคนที่หยุดแวะเอาความรู้สึกดีๆ (ที่นานๆ สักครั้งที่จะได้เจอ) มามอบให้
ชื่อเธอใน MSN ผมก็ไม่ได้ลบ แต่ไม่ได้คุย ไม่ได้ทัก ส่วนเธอจะลบผมไปแล้วหรือยัง ผมเองก็ไม่ได้สนใจ
ทุกวันนี้ยังนั่งถามตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง ว่าทำไมเราไม่คบกัน เพราะอะไรเราถึงไม่ได้รักกัน และทำไมเราถึงตัดสินใจเลือกเดินคนละทางกัน โดยที่ต่างก็บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร
ใครถามก็ตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร เราถึงไม่ได้คบกัน
หรือเพราะบ้านเราไกลกัน
หรือเพราะที่ทำงานเราไกลกัน
หรือเพราะผมต้องเริ่มเรียน
หรือเพราะผมไม่มีเวลาพาไปเที่ยวไกลๆ
หรือเพราะผมดีเกินไป... (แหะๆ ขอนิดนึง)
ผมไม่จะถามถึงเหตุผลของเธอ... ถึงแม้ในใจมันเรียกร้องที่อยากจะรู้ก็ตาม
ผมเชื่อว่า เราต่างคนต่างมีเหตุผลที่จะต้องไป
เธอย่อมมีเหตุผลของเธอ และผมก็มีเหตุผลของผม
แปลกดีนะที่ผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย เพียงแค่รู้สึกเสียดายและเหลือความสงสัยทิ้งไว้ในใจเท่านั้น
ความรู้สึกของผมในตอนนั้นคงจะยังไม่ถึงขั้นที่จะใช้คำว่า "รัก" เหมือนกับที่เคยเจอมา
มีเพียงแต่ความรู้สึกดีๆ ที่พัดผ่านมา กลายเป็นส่วนนึงของประสบการณ์ชีวิตที่ควรค่าแก่การจดจำและนำไปแก้ไข
ขอบคุณที่เข้ามาช่วยทให้ชีวิตสนใสขึ้น
ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้
ขอบคุณความห่วงใยที่คอยโทรหากัน
ขอบคุณความไว้ใจที่ยอมไปเที่ยวกับผม
ขอบคุณ...
เคยเหมือนผมบ้างไหม...
ปล. หนูผึ้งและหนูรุ่ง รู้แล้วสักวันจะต้องเจอ กรุณาเก็บไว้เป็นความลับนะเฟ้ย ตรูก็อายเป็น
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรามีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้ ได้คุย ได้เล่น ได้เที่ยว ได้สนุกไปด้วยกัน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างหลัง
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เรารู้สึกดีๆ ด้วย
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่ใจนึงอยากให้เราเป็นมากกว่าเพื่อน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่ซื้อของ
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราคิดถึงทุกครั้งที่นั่งรถกลับบ้าน
เคยเจอบ้างไหม ใครสักคนนึง ที่เราอยากกอดไว้ทั้งคืน
เราต่างก็สนุกและมีความสุขด้วยกัน...
แต่แล้วเราก็ไม่ได้คบกัน ไม่ได้เป็นมากกว่าคนรู้จักกัน ความสัมพันธ์ของเราจบลงโดยไม่ทันรู้ตัว ไม่มีอะไรบอกได้เลยว่าเป็นเหตุที่ทำให้เราเลิกกัน
เธอกลายเป็นเพียงคนที่หยุดแวะเอาความรู้สึกดีๆ (ที่นานๆ สักครั้งที่จะได้เจอ) มามอบให้
ชื่อเธอใน MSN ผมก็ไม่ได้ลบ แต่ไม่ได้คุย ไม่ได้ทัก ส่วนเธอจะลบผมไปแล้วหรือยัง ผมเองก็ไม่ได้สนใจ
ทุกวันนี้ยังนั่งถามตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง ว่าทำไมเราไม่คบกัน เพราะอะไรเราถึงไม่ได้รักกัน และทำไมเราถึงตัดสินใจเลือกเดินคนละทางกัน โดยที่ต่างก็บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร
ใครถามก็ตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร เราถึงไม่ได้คบกัน
หรือเพราะบ้านเราไกลกัน
หรือเพราะที่ทำงานเราไกลกัน
หรือเพราะผมต้องเริ่มเรียน
หรือเพราะผมไม่มีเวลาพาไปเที่ยวไกลๆ
หรือเพราะผมดีเกินไป... (แหะๆ ขอนิดนึง)
ผมไม่จะถามถึงเหตุผลของเธอ... ถึงแม้ในใจมันเรียกร้องที่อยากจะรู้ก็ตาม
ผมเชื่อว่า เราต่างคนต่างมีเหตุผลที่จะต้องไป
เธอย่อมมีเหตุผลของเธอ และผมก็มีเหตุผลของผม
แปลกดีนะที่ผมไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย เพียงแค่รู้สึกเสียดายและเหลือความสงสัยทิ้งไว้ในใจเท่านั้น
ความรู้สึกของผมในตอนนั้นคงจะยังไม่ถึงขั้นที่จะใช้คำว่า "รัก" เหมือนกับที่เคยเจอมา
มีเพียงแต่ความรู้สึกดีๆ ที่พัดผ่านมา กลายเป็นส่วนนึงของประสบการณ์ชีวิตที่ควรค่าแก่การจดจำและนำไปแก้ไข
ขอบคุณที่เข้ามาช่วยทให้ชีวิตสนใสขึ้น
ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้
ขอบคุณความห่วงใยที่คอยโทรหากัน
ขอบคุณความไว้ใจที่ยอมไปเที่ยวกับผม
ขอบคุณ...
เคยเหมือนผมบ้างไหม...
ไม่น่าใช่รัก - บอย/ว่าน/โจ AF2
ปล. หนูผึ้งและหนูรุ่ง รู้แล้วสักวันจะต้องเจอ กรุณาเก็บไว้เป็นความลับนะเฟ้ย ตรูก็อายเป็น
จุ๊ จุ๊
อีกมุมของเพื่อน aey
